Zesde en laatste woensdag- Flos

De verbeelding van het terugtrekken van het zeewater.
Het slib blijft achter, het zeewater stroomt terug.
In stilte werken, herhaling, concentratie, mooie gesprekken, ontmoetingen.
De bijzondere verbinding tussen een prachtig kerkje, kunst en bezoekers.

(foto Marjo Brandse)

Dag Zes – Marjo Brandse

afronden,
een punt erachter zetten,
of juist erop
loslaten
of …

het blauw
ritselt in de wind,
heeft de uitgang bereikt.
nu rest alleen nog het verlangen
weer in te keren

zoekend nog,
halverwege,
naar nieuwe vormen,
wegen
te bewandelen

alles op z’n plek,
ingekaderd,
omlijst door wit.
evenwicht
of kantelpunt

een lage zon,
vage contouren
en land dat opnieuw geploegd wordt

Dag Vijf – Marjo Brandse

gegak
van ganzen in de lucht,
een lichte weemoed
nazomer,
maar het ruikt al een beetje naar de herfst

nog twee regels te gaan,
nee, drie
het ‘kyrie’ rondt af
toch al een omkijken
naar voorbije dagen
met een gestage cadans
ritme,
regelmaat
omsloten door stilte
als een ruime, wijde jas

de stroom vertraagt,
komt langzaam tot stilstand,
nog even
en het slib slaat neer

te midden
van het eeuwenoude, vergankelijke
kriebelt
een schaterlach
speels en onverwacht

vanuit
de omslag van donker naar licht
ontstaat plots een landschap
een horizon,
de einder ,
daar achter…..

Dag Vier – Marjo Brandse

ontroering
opnieuw

‘eleison’
raakt,
maakt los,
maar vraagt ook;
een zich openstellen
ontwapend zijn,
zonder harnas,
om te kunnen ontvangen

immers
alles is van waarde
en zie – een flintertje
opgeslagen eeuwigheid

en kijk
de oroboros
buiten
in het gras

binnen
kleuren van lucht en wier
opnieuw gerangschikt

afdrukken
van voorbije levens,
opgetild en verschoven,
voegen zich aaneen,
bekennen kleur

gestaag
de handeling
in een lome cadans

opnieuw
een rondje gefietst,
een oud, vertrouwd patroon
en in de verte; het torentje van Eenrum

Dag Drie – Marjo Brandse

vanuit een verleden,
aangereikt,
een basis om te zijn,
hier,
op deze plek,
een open gemoed,
luisterend
naar wat is,
volgend
wat beweegt,
doen
wat gedaan moet worden;
aandachtig en opmerkzaam

de structuur biedt
ruimte,
lege plekken
voor het ongevormde,
dat zijn eigen weg zoekt

en
op het land
gaat het oogsten
gestaag door;
het graan is gerijpt

Dag Twee – Marjo Brandse

Eerst
het idee,
de vonk,
de bezieling

dan
het aarden,
de materie
en de handelingen;
monnikenwerk

weerbarstig soms,
dan weer
soepel,
een letter,
een bocht
biedt weerstand

het water
wil verder
stroomt langs denkbeeldige oevers,
stroken blauw schuiven aan

verdichting
lost op
verspreidt zich
waaiert uit

een keerpunt bereikt
een omslag
van groot naar kleiner
van dicht naar weer open

de warmte
begrenst,
verdicht,
dwingt de ziel
terug op aarde

en als de avond valt
lost de zwaarte op
groeien vleugels aan
is het kringetje rond;
een nieuwe cyclus vangt aan

Dag Eén – Marjo Brandse

een warme omhelzing
vanuit een koele, harde steen
een zachte, ronde o
die opvangt en omarmt

zonlicht door een venster
breekt water in kleuren,
weerkaatst,
slaat neer

tere draden
spannen samen
spinnen in,
een net sluit zich

een veelheid,
die verschillen toont,
het wit doet verdwijnen
en het licht verduistert

wolken onderweg,
ruimte alom,
bakens in de verte
en door de eeuwen heen

een enkel gebaar,
opnieuw en steeds weer
laat sporen achter

Laatste dag – Anjet

Morgen de laatste dag. Ik ga het missen. Het ritme, de manier waarop de stille kerk de wereld op afstand houdt. En ook – de vele gesprekken in de avond, over ontferming, over steeds opnieuw beginnen, over liefdevolle grond en wijze omarming. Ik ben nog niet klaar met deze verkenning merk ik, en ben benieuwd welk vervolg zich aandient.