Moniek – geluid

‘t Zandt zindert in de volle zon als ik op het plein voor de Mariakerk mijn materiaal uitpak. Het is 13-07, de eerste werkdag in stilte vangt aan (zie monnikenwerk.nu).
De mensen zelf zijn zwijgzaam, maar om me heen is het me toch een bak lawaai!
Ik hoor een mix van snerpende steenzagen, oosterse muziek uit een bouwradio en het getiktak van stratenmakers dat om de haverklap wordt doorbroken door het ratelend voorbijrijden van alles dat zich voortbeweegt op reuzenbanden.
Hier wordt versterkt, geboerd en aan de energietransitie gewerkt.
Ieder half uur voegt de losgezongen kerktoren hier de tijd aan toe.
Een robuuste postbode fietst terug uit een zijweg. Zou ze? Ik bedenk, zou ze een boerin zijn met een bijbaan? Zou ze thuis de vlag ondersteboven laten wapperen?
Ik krimp ineen. Niet om die vlag, maar om het woord ‘boer’ dat opeens een fysieke reactie bij me oproept. Dit is zo recent dat het nog geen plek heeft.
De dikke muren van de kerk dempen alles. Het geluid, de temperatuur, de gedachten. We hebben toch boeren nodig, net als energie en bedrijvigheid? En kunstenaars? Ik werk in een ‘open kerk’ en toeristen leiden me af. De eerste dag is vooral installeren en concentreren; dus dat doet er niet toe. Niks doet er nu toe, want ik moet voort. De Mariakerk is meer dan een stokoude kerk; ze is vergevingsgezind. Terwijl ik mijn calvinistische jeugd maar weer eens bezie door mijn kunst - ‘ik mocht vroeger geen kruisje, nu heb ik er lekker meer dan 100’ - opent ze zich voor mij. Mijn moeder Maria (haar dood is onlosmakelijk met deze kerk verbonden), heeft een gezant gestuurd. Met weinig woorden. En veel onuitgesproken begrip. Als ik in de avondzon weer buiten zit valt het me op: op de vogels na is het in ‘t Zandt doodstil.

Rik – eerste dag

29 Gidouille 149 (vulgo 13 juli 2022)

Vandaag was de eerste van de 6 woensdagen in de Donatuskerk in Leermens, om daar in stilte te schrijven. Het was een lange dag, die vanmorgen om 10 uur begon. Ik werd ontvangen door de beide sleutelhouders. We hebben het over de kerk gehad, de weg die om de wierde loopt, over het schrijven en de vele doodlopende wegen die dat soms oplevert.

Een hele dag met gedichten bezigzijn, is niet de manier waarop ik gewend ben te schrijven. De laatste keer dat ik 8 uur achterelkaar bezig was, ligt al weer 7 jaar achter me. Behalve dat er toen gewoon een klus te klaren was, was mijn werkdag gelardeerd met wandelingetjes langs het koffiezetapparaat en al dan niet zinnig overleg met collega’s. Dat heb ik nu niet.

Voor dit project heb ik ideeën, maar de tijdelijke omgeving wil ik graag daarin laten doorwerken. Ik ben gaan zitten, heb mijn riem papier opengevouwen, een pen gepakt en ben begonnen. Eerst wat gewoon bij mij opkwam, maar al snel kwam er een versregel te voorschijn. Na mijn wandeling om Leermens kwam er meer. Door het steeds opnieuw te schrijven lag er om 5 uur een gedicht waar ik tevreden over was.

Anjet – gereed

De kerk is gereed. De vloer is beschermd tegen stof en scherven. De muren zullen me vasthouden in een ruimte die anders is dan buiten. Morgen begint het. Het ochtendgebed. Om 08.00 uur.

Pauline – flessenpost

16-07-22. Flessenpost, toeval........
Het Wad bij Westerhorn- Groningen. Lopend buitendijks, over de kwelder , langs de zee, lag in een sloot een flesje, onopvallend, bewegingsloos in de klei en schuim bijna verstopt te wachten.
Mijn wandelmaatje viel het op en met een stok binnengehaald, je verwacht een naam een adres........ Thuisgekomen de delen laten drogen en in elkaar gelegd. En vonden een ontroerende brief van drie zussen aan hun broertje........
De liefde, gemis en verlangen van broers en zussen