De laatste nacht, de laatste dag. Wonderlijk hoe dat werkt, die beweging van naar binnen keren en dan ook weer naar buiten kunnen gaan.
Maandag en dinsdag vergden doorzettingsvermogen om te blijven, daarna volgden dagen van verstilling en verdieping.
Vandaag is het licht anders en de energie. Het is goed om de laatste woorden van het evangelie van Maria Magdalena toe te vertrouwen aan het papier en daarmee mijn monnikenwerk af te hechten.
Gisteravond voor het eerst de kerk even verlaten en naar het Wad gefietst, een opstapje terug naar het leven buiten. Vannacht iets minder goed geslapen. Ik kreeg nachtelijk bezoek. Van een paar muizen.
Tijd om weer naar huis te gaan.
Jolanda – stilte
Schrijven, letters vormgeven, één voor één. De handeling vergt concentratie. Schrijven wordt mediteren.
De bladzijden vullen zich, het Evangelie van Maria Magdalena komt geleidelijk aan het licht.
De ontmoetingen door de dag heen, de gesprekken, ontroerend en verdiepend. Mooi ook te merken: wanneer men overdag binnenkomt en ziet dat er wordt gewerkt in stilte dat men dan ook stil wordt en in stilte aanwezig is. Bij het verlaten van de kerk klinkt vervolgens een zacht ‘Dag’.
Ontmoeting kent vele vormen.
Marc – strak
De letter oogt het strakst als je precies op het midden van de kraslijn hakt.
Volgens AI varieert de breedte van een kraslijn tussen de 0,1 en 0,3mm
Anjet – opnieuw
Opnieuw beginnen
Zon door de Linde door het raam
Bladeren ruisen
Ik hoor alleen de wind
De steen wacht
Ik mag opnieuw beginnen
Brigitte – concert
Al vroeg op mijn werkplek want krijg bezoek. Gisteren liep een bewoonster van het 19 inwoners tellende Saaxumhuizen binnen.
Ze was benaderd door een organist, die hier kennelijk zo nu en dan het kerkorgel bespeelt.
Vandaag dus een prive concert. Zachte fluittonen en hard gebrul wisselen elkaar af en vullen de stilte.
Anjet – water
Zaterdag sprak ik met hem over zijn geloof. Hij vertelde over over water lopen. Gisteren kwam hij in de kerk. Hij vertelde dat zijn dominee zondag prachtig over die tekst gepreekt had. En hij nam druiven mee.
Daphne – verder
Ik ben in de stilte aangekomen. De kerk is thuis. Beweeg mij tussen al mijn garens, die op kleur over de kerkbanken hangen en zich over de stenen vloer verspreiden. Pas later lees ik de woorden in steen:
‘de onsterfelijkheid aan het licht gebracht’
Gisteren waren we open voor bezoekers. Er ontstonden mooie gesprekken, gesprekken die mij verder helpen. Want wat zij zien, is niet het afgeronde werk, maar mijn weg ernaartoe. De vragen die ik mezelf in stilte stel.
Dan is het fijn om die vragen te delen. Om te luisteren naar hoe zij het ervaren, wat zij zien en voelen. Het helpt het om even samen stil te staan, om daarna weer alleen verder te gaan.
Onderweg.
Jolanda – terug
‘Alle naturen, alle vormen en alle schepselen bestaan in en met elkaar en ze zullen weer teruggevoerd worden tot hun eigen wortel.’
Beginwoorden uit het Evangelie volgens Maria Magdalena.
Ik schrijf de woorden, letter voor letter. Geconcentreerd, alle aandacht gericht op de punt van de pen die papier aanraakt.
‘Bestaan in en met elkaar.’ Pen, papier, licht, donker, zijn, niet-zijn.
Marc – scherp
Ik ontdek dat als je in Engelse Slate echt scherp wil hakken, je bij ieder letter je beitel opnieuw moet aanzetten
Brigitte – 3
Derde dag in de Jacobuskerk
Hoe ziet zo’n dag eruit?
Het werk: twee boeken, een oude bijbel en een liedboek zijn onder handen. Het gaat traag, wissel zo nu en dan van boek, om de lijm te laten drogen of een volgende stap te overdenken.
De meditaties: zit telkens twintig minuten, de klok bepaalt het tempo van mijn ademhaling; tien tellen in, tien tellen uit.
Lezen: ja, er zijn ook boeken om te lezen (al zijn schaar en lijm nooit ver weg…)!
Voor me ligt “Inleiding tot de verwondering” van filosoof Cornelis Verhoeven.
Hieruit een citaat:
“….de snelheid is een kwaliteit van het vluchten; het is de panische vlucht voor de nabijheid van de dingen en voor de verplichtingen die deze dreigende nabijheid oplegt. Langzaamheid is standvastigheid, lankmoedigheid, geduld, bereidheid om te lijden aan de dingen die daar zijn waar we zelf ook zijn. Het ritardando* is het tempo van de mens die de tijd heeft en van de nabijheid van de dingen niets heeft te vrezen.”
*ritardando: Italiaanse muziekterm die aanduidt dat het tempo van een muziekstuk geleidelijk aan langzamer wordt.