Wianda – anders

een dag met mooi weer, het was te zien vanuit mijn kerk, mijn halfopen kerk met blauwe lucht in het midden
om 9 uur begonnen met het idee om mijn bogen te verbreden en te perfectioneren en dan nog een ander ding te gaan maken
het liep anders
in plaats van bijknopen heb ik vooral veel ontknoopt
dat is het proces: scheppen en weghalen
en zo ontstond er iets wat ik niet bedacht heb maar wat zeker beter is dan het was
de bogen voelden voor mij eerst alsof ik ze namaakte van de bogen van de kloostergang
nu waren het mijn bogen geworden: zó fijn
dan volgende week maar perfectioneren
of.....

Laura – vluchtig

Als een meditatie borduur ik door.
Traag, trager dan ik verwachte, vormen de vormen zich.
Ik laat steeds meer naald en draad bepalen wat er gebeurt.
Vluchtige vormen. Zoals de zwermen vluchtig zijn.
‘s Avonds is het druk in de kerk.
De bezoekers kijken gebiologeerd naar de zwermen die over de muur dansen.
Het is heerlijk de verwondering te mogen delen en met elkaar over zoveel schoonheid te spreken.

Annemarie – de diepte in

Iedere week schrijft Aly een nieuw gedicht. Iedere week leg ik een nieuwe puzzel op de vloer van het koor. Opgeroepen door een flard, een zin, soms zelfs een enkel poetisch woord, rijgen de beelden zich aaneen, verbinden zich met eerdere foto’s, vormen nieuwe reeksen. Veel water, in de gedichten en op de foto’s. Lichamen, ondergedompeld. Kwetsbare engelen. Puntjes spelend licht in een nachtelijk bos.
Aly schrijft:

Ze suizen de maalstroom in
belanden in een tunnel van stilte die zich niet gewonnen geeft
daaronder heerst het duistere oog
ze trapt af, drijfnat komen ze boven.

Ik laat me meevoeren de maalstroom in, op intuitie. Wat er komt bovendrijven aan beelden wordt door de bezoekers vaak geassocieerd met verlies en rouw. Dan geeft de stilte zich voor een enkel moment gewonnen.

Wianda – verbinden

In de kapel van Dokkum, die bestaat uit een soort kloosteromgang, met daarin overkapte zitplaatsen om een groen grasveldje onder de blauwe hemel, probeer ik de overkapping, die doet denken aan een boerenschuur, te verbinden met de sfeer van de kloosteromgang door middel van bogen van touw; zacht, beweeglijk en licht: als een tekening in de ruimte.

Josefien – dagritmes

‘Maak een bladzijde uit je leven’ is de uitnodiging die bezoekers en deelnemers van mij krijgen.
Eén van de series die ik maak van de pagina’s die deelnemers maken, gaat over dagritmes. Elke dag heeft zijn eigen stemming en dynamiek.
Ik maak tekeningen gecombineerd met fragmenten uit de DagDelen, die in beweging en ritme het verloop van een dag weergeven; een grafische partituur. Was je dag largo of capriccio?

Lisette – zacht

De dominante aanwezigheid van zware rouwborden is doorbroken. Dat doet me goed.
Het kwetsbare witte papier hangt aan dun garen en beweegt mee in de luchtstroom. Haar stille aanwezigheid verzacht de borden.
Het kerkje nodigt uit tot mededogen.

Aly – gevleugelden

Gevleugelden in de kerken Eenum en Leermens

Drie weken geleden begon ik in de kerk te schrijven over de beschermengel die in een laatste gedicht van mij ineens opgedoken was. Later bleek dat in één van mijn oudere gedichten ook al eens een engel uit een kapelletjes was opgevlogen, die me meenam naar een geliefde dode. In de foto van Annemarie van Buuren, die zij voor de voorplaat van mijn nieuwe bundel maakte, zag ik in een grote witte engel die wegvloog uit het beeld. Waarom vloog hij weg en waar ging hij heen? Dat wilde ik proberen te onderzoeken in mijn schrijven.
Annemarie liet me eigen foto’s zien en de keuze, die ze mede door associaties uit mijn dichtregels had gemaakt. We bogen ons over betekenissen die een engel voor ieder van ons had. We waren het erover eens dat onze engelen kwetsbaar waren en ze probeerden er ook maar het beste van te maken. Mijn engel had lekkende schoenen en foto’s van Annemarie lieten doorschijnende vleugels en fragiele ribben zien.
Ik nam een foto met een donkere oprijzende golf, die zij bij regels van mij gekozen had. Al schrijvende verscheen er voor mij een andere gevleugelde, een aalscholver. Ik liet me door hem meevoeren naar een draaikolk en naar diep weggestopte gevaarlijke plekken. Daar ben ik nog niet weer uit in mijn schrijven. Wel lieten we elkaar de laatste keer een vlinder zien, die we los van elkaar beide hadden gemaakt. We hebben elk ons eigen proces.
Met bezoekers heb ik goede gesprekken over engelen en de ziel en hun associaties bij beelden uit mijn gedichten. Het zijn er wel heel veel. En dan is het fijn om bij lage zon in de stilte van mijn auto door de koren- en aardappelvelden terug te rijden naar huis.

Marijk – ritme

Ik werk met het ritme van het luiden van de klok… zo deel ik mijn dag in stukjes.
Ik stel me zo voor dat monniken dat ook deden, ik begin er al een te worden geloof ik.
Naast het serieuze werk maak ik vandaag ook tijd om te spelen. Ik leg de gebruikte en beïnkte veren die ik anders weggooi op een zwarte grafsteen. Wisselend licht door de dag heen verandert het beeld, ik zet er een stoel bij en ga er steeds even zitten kijken.
Een beeld voor één dag.

Laura – stromen

over stromen en analogieën

Ik luisterde een poosje terug naar de podcast ‘Kloosterleven’.

6 bijzondere verhalen over waarom mensen voor het kloosterleven kozen.

Ik snap hun keuze.

Rust, stilte, focus.
Weg uit de hectiek van alle dag.

Dan stromen de gedachten en ontstaan ideeën.



Tussen de buien door loop ik over het bijzondere kerkhof en lees de stenen.

Al die mensen, al die levens.
Ze ontroeren, roepen vragen op, maken verhalen in mijn hoofd.

Ondertussen fotografeer ik de korstmossen.

Als ik ’s avonds thuis kom, vol van wederom een dag met hele mooie ontmoetingen, lees ik nog wat over de korstmossen en zie de analogie met de spreeuwen.

Door samen te werken, worden ze sterker.

Anjet – zacht

“Dit kruis is ook zacht”, zei hij. “Het kan je dragen. Misschien doet het er toe dat het door een vrouw gemaakt is.”

Dat ontroerde me. Want ik voelde vandaag juist vooral de rauwe kant, de harde. En prikte nog nooit zo vaak in mijn vingers.