Het geluid van de grasmaaier is gedoofd. Het gekwetter in mijn hoofd niet, maar er klinkt een andere toonsoort.
Ook nog steeds aanwezig, maar tot nog toe onbenoemd: het tikken van de torenklok. Onafgebroken en luid klinkt de tijd. Er is iets mis met het uurwerk, weet niet wat, maar het is er en het is er hard.
Misschien komt het hierdoor, ik denk opeens aan Louis Couperus’ “Langs lijnen der geleidelijkheid”. Moet het nog eens herlezen, vooral de titel bleef me bij.
Lijnen der geleidelijkheid vatten mijn verblijf hier goed samen. Bladzij voor bladzij, scheuren, scheuren, en nog meer scheuren, en weer vastlijmen, stap voor stap voor stap voor stap, op het ritme van de klok.