Anjet van Linge

Saaxumhuizen – de vierde keer monnikenwerk. ik kijk ernaar uit. naar het ritme, naar de stille omarming van de kerk, het tikken van het uurwerk, het klinken van de klok. dit jaar werk ik met wol. er was een beeld in mijn hoofd, van een kruis van wol op de grond van de kerk, in het pad. het waarom, het hoe en het wat ga ik onderzoeken. de schapen zijn geschoren. ik kijk ernaar uit.

Berichten van Anjet

Anjet – wol

“Een omarming”, zei iemand. “Alsof het kruis je met zachte armen omvat”. “Lam Gods, daar had ik nooit iets mee, en nu, toch ...”, zei iemand anders. Steeds een nieuwe laag wol, steeds nieuwe betekenis. En nooit eerder zag ik echt de wol van onze schapen.

Anjet – zacht

“Dit kruis is ook zacht”, zei hij. “Het kan je dragen. Misschien doet het er toe dat het door een vrouw gemaakt is.”

Dat ontroerde me. Want ik voelde vandaag juist vooral de rauwe kant, de harde. En prikte nog nooit zo vaak in mijn vingers.

Anjet – stil

Het tikken van de klok. Buiten fluit een vogel. Binnen zoemt een vlieg. Een lege kerk. Zakken verse wol. Een uitnodiging. Een begin. Verbonden met wie hier eerder waren. Ik ben er stil van.