Lisette – zacht

De dominante aanwezigheid van zware rouwborden is doorbroken. Dat doet me goed.
Het kwetsbare witte papier hangt aan dun garen en beweegt mee in de luchtstroom. Haar stille aanwezigheid verzacht de borden.
Het kerkje nodigt uit tot mededogen.

Aly – gevleugelden

Gevleugelden in de kerken Eenum en Leermens

Drie weken geleden begon ik in de kerk te schrijven over de beschermengel die in een laatste gedicht van mij ineens opgedoken was. Later bleek dat in één van mijn oudere gedichten ook al eens een engel uit een kapelletjes was opgevlogen, die me meenam naar een geliefde dode. In de foto van Annemarie van Buuren, die zij voor de voorplaat van mijn nieuwe bundel maakte, zag ik in een grote witte engel die wegvloog uit het beeld. Waarom vloog hij weg en waar ging hij heen? Dat wilde ik proberen te onderzoeken in mijn schrijven.
Annemarie liet me eigen foto’s zien en de keuze, die ze mede door associaties uit mijn dichtregels had gemaakt. We bogen ons over betekenissen die een engel voor ieder van ons had. We waren het erover eens dat onze engelen kwetsbaar waren en ze probeerden er ook maar het beste van te maken. Mijn engel had lekkende schoenen en foto’s van Annemarie lieten doorschijnende vleugels en fragiele ribben zien.
Ik nam een foto met een donkere oprijzende golf, die zij bij regels van mij gekozen had. Al schrijvende verscheen er voor mij een andere gevleugelde, een aalscholver. Ik liet me door hem meevoeren naar een draaikolk en naar diep weggestopte gevaarlijke plekken. Daar ben ik nog niet weer uit in mijn schrijven. Wel lieten we elkaar de laatste keer een vlinder zien, die we los van elkaar beide hadden gemaakt. We hebben elk ons eigen proces.
Met bezoekers heb ik goede gesprekken over engelen en de ziel en hun associaties bij beelden uit mijn gedichten. Het zijn er wel heel veel. En dan is het fijn om bij lage zon in de stilte van mijn auto door de koren- en aardappelvelden terug te rijden naar huis.

Marijk – ritme

Ik werk met het ritme van het luiden van de klok… zo deel ik mijn dag in stukjes.
Ik stel me zo voor dat monniken dat ook deden, ik begin er al een te worden geloof ik.
Naast het serieuze werk maak ik vandaag ook tijd om te spelen. Ik leg de gebruikte en beïnkte veren die ik anders weggooi op een zwarte grafsteen. Wisselend licht door de dag heen verandert het beeld, ik zet er een stoel bij en ga er steeds even zitten kijken.
Een beeld voor één dag.

Laura – stromen

over stromen en analogieën

Ik luisterde een poosje terug naar de podcast ‘Kloosterleven’.

6 bijzondere verhalen over waarom mensen voor het kloosterleven kozen.

Ik snap hun keuze.

Rust, stilte, focus.
Weg uit de hectiek van alle dag.

Dan stromen de gedachten en ontstaan ideeën.



Tussen de buien door loop ik over het bijzondere kerkhof en lees de stenen.

Al die mensen, al die levens.
Ze ontroeren, roepen vragen op, maken verhalen in mijn hoofd.

Ondertussen fotografeer ik de korstmossen.

Als ik ’s avonds thuis kom, vol van wederom een dag met hele mooie ontmoetingen, lees ik nog wat over de korstmossen en zie de analogie met de spreeuwen.

Door samen te werken, worden ze sterker.

Anjet – zacht

“Dit kruis is ook zacht”, zei hij. “Het kan je dragen. Misschien doet het er toe dat het door een vrouw gemaakt is.”

Dat ontroerde me. Want ik voelde vandaag juist vooral de rauwe kant, de harde. En prikte nog nooit zo vaak in mijn vingers.

Natascha – memory lane

bron van geschiedenis

zowel water als klei

terug in de tijd gaan

afkomst opnieuw gedefinieerd

als een lapjesdeken

torens

begrenzing / afbakening

richtinggevend

een week van stilte

Annemarie – bezoekers

De bezoekers komen van overal uit het land. Ze zijn aandachtig en rustig, nemen alle tijd om zorgvuldig te kijken. Sommigen blijven tot ver na acht uur. Ze lopen om de foto’s heen en verwoorden hun associaties. Ze vertellen over rouw en engelen. Over wat ze in de andere kerkjes zien: over veren, vleugels en het verschil tussen een doolhof en een labyrint. Zoals ik mijn eigen beelden bij de gedichten van Aly Freije heb, ziet iedereen zijn of haar eigen verhaal in de foto’s die ik in het koor op de grond gelegd heb.

Als het kerkje uiteindelijk toch op slot gaat, loop ik er in het rijke avondlicht nog even omheen en denk aan de bijzondere verhalen die vandaag gehoord heb.

Ina en Henk – lijnenspel

Het doolhof in 't Zandt krijgt wat meer vorm, maar schiet nog niet zo hard op. Aan de voorkant ben ik bezig met een lijnenspel, waarbij zwarte belijning van de oude architectentekeningen gebruikt worden. Een compositie kost tijd.....
Komende woensdag ben ik van plan een rudimentair dwaalpad te maken, dan krijg je alvast een idee.

foto: Henk nog net zichtbaar achter het doolhof in wording.

Lisette – vast

Monnikenwerk is voor mij ook vastlopen.
Een paneel hing niet zoals ik wilde. Moeilijk te corrigeren.
Een lastige oefening in “het zij zo”.
Dan uren later, een oplossing uit het niets.
Dit raakt voor mij aan iets dat groter is dan wij.