Westernieland
In de Mariakerk van Westernieland wil ik mij tijdens monnikenwerk gaan verbinden met het evangelie volgens Maria (Magdalena). Fragmenten van dit evangelie zijn kort na de tweede wereldoorlog weer aan het licht gekomen nadat zij eeuwenlang verborgen zijn geweest.
Door de letters van dit evangelie met volle aandacht te kalligraferen probeer ik niet zozeer de tekst te doorgronden als wel me met éénpuntige aandacht te concentreren.
De ervaring van het dag en nacht in een kerk verblijven heeft me vorig jaar geleerd dat de stilte en de concentratie zich gaandeweg verdiepen. Nu ben ik benieuwd wat de woorden van Maria Magdalena aanreiken wanneer ik in stilte en concentratie de letters probeer toe te laten.
Mijn monnikenwerk wordt dus het overschrijven van de lang verborgen woorden van Maria Magdalena en proberen me open te stellen zonder dit direct in eigen woorden te willen vatten.
‘Alle naturen, alle vormen en alle schepselen bestaan in en met elkaar en ze zullen weer teruggevoerd worden naar hun eigen wortel’
berichten van Jolanda
Jolanda – tijd
De laatste nacht, de laatste dag. Wonderlijk hoe dat werkt, die beweging van naar binnen keren en dan ook weer naar buiten kunnen gaan.
Maandag en dinsdag vergden doorzettingsvermogen om te blijven, daarna volgden dagen van verstilling en verdieping.
Vandaag is het licht anders en de energie. Het is goed om de laatste woorden van het evangelie van Maria Magdalena toe te vertrouwen aan het papier en daarmee mijn monnikenwerk af te hechten.
Gisteravond voor het eerst de kerk even verlaten en naar het Wad gefietst, een opstapje terug naar het leven buiten. Vannacht iets minder goed geslapen. Ik kreeg nachtelijk bezoek. Van een paar muizen.
Tijd om weer naar huis te gaan.
Jolanda – stilte
Schrijven, letters vormgeven, één voor één. De handeling vergt concentratie. Schrijven wordt mediteren.
De bladzijden vullen zich, het Evangelie van Maria Magdalena komt geleidelijk aan het licht.
De ontmoetingen door de dag heen, de gesprekken, ontroerend en verdiepend. Mooi ook te merken: wanneer men overdag binnenkomt en ziet dat er wordt gewerkt in stilte dat men dan ook stil wordt en in stilte aanwezig is. Bij het verlaten van de kerk klinkt vervolgens een zacht ‘Dag’.
Ontmoeting kent vele vormen.
Jolanda – terug
‘Alle naturen, alle vormen en alle schepselen bestaan in en met elkaar en ze zullen weer teruggevoerd worden tot hun eigen wortel.’
Beginwoorden uit het Evangelie volgens Maria Magdalena.
Ik schrijf de woorden, letter voor letter. Geconcentreerd, alle aandacht gericht op de punt van de pen die papier aanraakt.
‘Bestaan in en met elkaar.’ Pen, papier, licht, donker, zijn, niet-zijn.
Jolanda – vertrouwen
De wind is gaan liggen, de rust is voelbaar. Buiten en binnen.
De onrust van de afgelopen dagen heeft plaatsgemaakt voor stilte en vertrouwen dat het goed is zoals het is. Niet meer willen dan wat voorhanden ligt: letter voor letter.
Het herinnert aan pelgrimeren: stap voor stap. Niets meer en niets minder.
Jolanda – beginnen
Geleidelijk aan wordt de kerk me vertrouwd. De geuren, de geluiden, het licht dat wandelt door de ruimte. De nacht was donker, de haan verwelkomt de nieuwe morgen.
Gisteren de concentratie van het schrijven van afzonderlijke letters op oefenpapier. Het geluid van de potloodpunt, de lijnen van de kroontjespen. Aandacht, aandacht, aandacht.
Vandaag ligt het nieuwe papier op tafel. Durf ik het aan? De eerste letter? Het komt erop aan. Zoals toen in klas vijf, wanneer je een nieuw schrift kreeg van de meester en daar dan heel geconcentreerd je naam in schreef.
Jolanda – ingepakt
Maandagmorgen. De rugzak is gepakt, de agenda leeg. Een week logeren in de kerk van Westernieland. De Nag Hammadi geschriften ingepakt, samen met pennen en papier. Wat brengt de week, hoe klinkt de stilte, de klok, hoe ruiken de bomen?
Maria Magdalena is mijn reisgenote. Haar woorden, haar perspectief, kan ik bij haar blijven, haar volgen, haar verstaan?
