Op 25 juli bezocht ik ter oriëntatie de Jacobuskerk in Saaxumhuizen.
De avond ervoor een bijzondere ontmoeting in de tuin van de nabijgelegen Mariakerk te Westernieland: een reebok, vermoedelijk opgeschrikt door een naderende tractor, betrad de oude begraafplaats, waar ik zojuist op een bankje was gaan zitten. Zich niet bewust van mijn aanwezigheid naderde het dier tot op korte afstand. In een reflex trok ik uit voorzorg de leiband van onze hond naar me toe, me bewust van de spannende situatie die was ontstaan. Slechts enkele meters van ons vandaan kwam het dier tot stilstand. Behoedzaam deed het een paar passen terug en monsterde op veilige afstand afwisselend het passerende voertuig en ons. De tijd leek even stil te staan, onze blikken kruisten elkaar. De zachte focus van het dier, alert en zelfbewust, het hield me minutenlang in zijn grip. Toen de boer voorbij was, en de kust veilig, keerde het zich om en verliet het terrein, kalm en geruisloos.
Ik kijk er naar uit om van 10 t/m 16 augustus te werken in de Jacobuskerk. Ik houd van de spanning die een werkverblijf met zich meebrengt. Een andere omgeving, nog niet precies weten wat er komt, maar wel begrensd in tijd, het zet me op scherp. Niet de scherpte die hoort bij werkdruk, stress, een hoog tempo, maar meer als alerte aanwezigheid, zoals die van een ree. Werken in een traag tempo en vertrouwen op wat zich aandient, erin meebewegen.
Als materiaal breng ik mee: een oude bijbel uit 1930 en een liedboek uit 1973. De eerste is groot van formaat, zwart en zwaar, aards, met een marmerpatroon-op-snee, gewichtig, vol ernst. Het liedboek daarentegen is klein en handzaam, uitgevoerd in dundruk, de psalmen verlenen het een zekere lichtvoetigheid.