De kerk begint mij te omarmen.
Een zwart kruis van stof. Dat is het eerste wat ik zie als ik mijn kerk binnenkom. Ik leg mijn borduurwerk eronder. Het resoneert. Buiten vind ik twee zwarte veren. Ik leg ze kruislings op elkaar. Ineens is er betekenis. En toch: het zijn gewoon twee veren van een kraai.
Vandaag schrijf ik ineens de woorden geloven en schepping.
In de kerk van Den Andel zullen ze anders klinken. Daar hebben deze woorden een vaste plek in geloof en traditie. Ik kom er met mijn eigen vragen. Niet met antwoorden, maar om ze te delen.
Van riet
sneed ze een kruis.
Geloven dat hier alles begon.
De schepping