Wianda Keizer

Wianda Keizer

Dokkum – Ik laat mij inspireren door de ruimte
en het gevoel dat die ruimte mij geeft.

Ik kijk naar vormen en lijnen, naar het licht,
naar hoe het beweegt in de tijd.
Ik kijk naar de structuur van de ruimte
naar de contrasten in licht en donker

Zo ontstaat wat past en zich verhoudt
tot de ruimte van de Bonifatiuskapel.

Berichten van Wianda

Wianda – bogen

Het werken in de kapel van Dokkum was erg bijzonder; de plek was bijzonder door zijn vormgeving: geen middeleeuwse kerk maar een pelgrimsgebouw uit de dertiger jaren waar de middeleeuwse middelen als kloostermoppen en romaanse bogen in zijn verwerkt.
Die bogen hebben mij geïnspireerd om een nieuw werk te maken.
Het was een lastige klus om hoog op een ladder de vormen goed te krijgen, er was veel ruis van mensen en onverwachte dingen die gebeurden en mij niet de stilte verschaften waar ik op gerekend had.
Het was een les in loslaten, mijn eigen weg zoeken, bij mezelf blijven, en het werk ook zichzelf laten zijn, letterlijk de teugels laten vieren en de touwen los laten hangen.
Zo ontstonden mijn hangbogen: een verbinding tussen de omgang met romaanse bogen en de overkapping die aan een boerenschuur doet denken door zijn gebinten.
De romaanse bogen zijn zwaar en hard en staan stevig op de grond, mijn bogen zijn zacht en hangen, zijn fragiel, licht, flexibel, doorzichtig, bewegen, maken ‘muziek’, zijn poorten naar…., geven vrijheid.
Associaties van bezoekers geven een meerwaarde aan het werk, wat voor mij in eerste instantie over lijnen en vormen gaat, meegaan in de beweging van het gebouw, harmonie zoeken: iets maken wat past in het gebouw alsof het er altijd al geweest is, een natuurlijk bestaansrecht.
Het was zeker een uitdaging om iets te maken voor deze ruimte en in deze omstandigheden, maar ik heb wel het gevoel dat dat mij gelukt is en dat maakt mij blij.
Wat me ook blij maakt is dat het werk er nog een paar weken mag blijven hangen.
Dus als de Bonifatiuskapel open is, is mijn werk te zien.

Wianda – anders

een dag met mooi weer, het was te zien vanuit mijn kerk, mijn halfopen kerk met blauwe lucht in het midden
om 9 uur begonnen met het idee om mijn bogen te verbreden en te perfectioneren en dan nog een ander ding te gaan maken
het liep anders
in plaats van bijknopen heb ik vooral veel ontknoopt
dat is het proces: scheppen en weghalen
en zo ontstond er iets wat ik niet bedacht heb maar wat zeker beter is dan het was
de bogen voelden voor mij eerst alsof ik ze namaakte van de bogen van de kloostergang
nu waren het mijn bogen geworden: zó fijn
dan volgende week maar perfectioneren
of.....

Wianda – verbinden

In de kapel van Dokkum, die bestaat uit een soort kloosteromgang, met daarin overkapte zitplaatsen om een groen grasveldje onder de blauwe hemel, probeer ik de overkapping, die doet denken aan een boerenschuur, te verbinden met de sfeer van de kloosteromgang door middel van bogen van touw; zacht, beweeglijk en licht: als een tekening in de ruimte.

Wianda – hergebruik

Voor ik daadwerkelijk aan het monnikenwerk begin in de kapel van Dokkum ben ik een paar jaar geleden al als een monnik meditatief bezig geweest; voor een andere installatie. Ik heb toen touw om touw gedraaid en dat weer geknoopt in de vorm van een stam. Nu wil ik het gedraaide touw hergebruiken voor in de kapel. En dus ben ik aan het ontknopen geslagen. Ik vind het fijn om mijn materialen te hergebruiken i.p.v. weg te gooien, ook omdat het mooi materiaal is en het voelt goed om het een tweede of derde leven te geven. Ik denk dat hun volgende leven in een boogvorm zal bestaan, maar daar kom ik pas achter als ik in de kapel de stilte, de sfeer en de lijnen van de kapel tot mij in heb laten werken.