Laura – stromen

over stromen en analogieën

Ik luisterde een poosje terug naar de podcast ‘Kloosterleven’.

6 bijzondere verhalen over waarom mensen voor het kloosterleven kozen.

Ik snap hun keuze.

Rust, stilte, focus.
Weg uit de hectiek van alle dag.

Dan stromen de gedachten en ontstaan ideeën.



Tussen de buien door loop ik over het bijzondere kerkhof en lees de stenen.

Al die mensen, al die levens.
Ze ontroeren, roepen vragen op, maken verhalen in mijn hoofd.

Ondertussen fotografeer ik de korstmossen.

Als ik ’s avonds thuis kom, vol van wederom een dag met hele mooie ontmoetingen, lees ik nog wat over de korstmossen en zie de analogie met de spreeuwen.

Door samen te werken, worden ze sterker.

Laura – zinloos

Het is onrustig in de kerk vandaag.

Geluiden dringen door, mensen lopen binnen.

Elke keer als ik me laat afleiden door gedachten of geluiden breekt mijn draad of raakt in de knoop. 


Die prachtige slaapvlucht.

Het doet me steeds verlangen naar meer en vaker.

Onverzadigbaar brein.

En terwijl ik borduur realiseer ik me dat vertalen van de vlucht in draad en stof zinloos is.

’s Avonds hebben we het er over. 

Zinloos -zonder de negatieve emotie in het woord- schept ruimte.

Ruimte om te maken zonder doel, zonder oordeel.

Geen mooi of lelijk, goed of slecht.

De ontmoetingen deze dag zijn waardevol en bijzonder.


Laura – stil

De deur staat open. 

Alleen het ruisen van de bomen en af en toe een mekkerend schaap.
Het licht valt zacht op mijn werkplek.
Deze plek. Het voelt vertrouwd.

De geur brengt herinneringen.

Later doe ik ook de deuren naar buiten dicht.
Echt stil.
Alleen mijn handelingen nog hoorbaar.

Ik borduur kleine steekjes op ongebleekt katoen en stukjes schapenwol. 

De eerste zwerm spreeuwen krijgt vorm. 

Hoe kan ik zoiets vluchtigs en tijdelijks vangen?
Zoveel schoonheid van zichzelf.

Waarom wil ik dat zo graag vasthouden?
De repetitieve handeling neemt mijn onrustige brein over.